Parafia Świętego Michała Archanioła

  w Werbkowicach

Strona głównaMsze Święte i nabożeństwa
Intencje i ogłoszenia
KancelariaRemont kościółka
Informacje o Parafii
Historia
Ministranci i Lektorzy
KSM
Krąg Biblijny
Galerie
Stowarzyszenie "Szansa"Ciekawe strony
Kontakt

 

 

 

 

 

 

 

          Historia parafii związana jest z dziejami całej miejscowości, zwłaszcza że od niedawna parafię i gminę  łączy wspólny patron,  św. Michał Archanioł.

             Pierwsze historyczne  informacje o Werbkowicach  sięgają roku 1394. Z tym okresem wiążą się początki parafii łacińskiej w Grabowcu, którą ufundował 2 lutego 1394r. książę Ziemowit IV. W skład parafii weszła także nasza miejscowość.

            Przez długie lata na terenie Werbkowic działała parafia grekokatolicka. W 1864r. ówczesny właściciel wsi,  hrabia Antoni Szydłowski ufundował nową unicką cerkiew. Po likwidacji unickiej diecezji chełmskiej świątynia przeszła w ręce prawosławnych.

            Od 1913r. Werbkowice przeszły do parafii Trzeszczany. 15 VIII 1918r., niedługo przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości, w Werbkowicach dawna cerkiew prawosławna została wyświęcona i dołączyła do świątyń katolickich. 7 XI 1919r. bp Marian Fulman erygował parafię pw. św. Michała Archanioła w Werbkowicach.

            W okresie międzywojennym  została przebudowana wieża, która nadała kościołowi wygląd świątyni katolickiej. Następnie usunięto malowidła mające charakter prawosławny, ogrodzono kościół i cmentarz. W 1937r. zostały zorganizowane misje święte.

            1 IX 1939r.  wybuchła II wojna światowa. Proboszczem w Werbkowicach był wówczas ks. Franciszek Zenta, który musiał opuścić budynek świątyni, którą zajęli Ukraińcy, natomiast plebania została zamieniona na posterunek ukraińskiej milicji.

            14 II 1945r. przybył z Sokołowa  do Werbkowic ks. Franciszek Klinger. Świątynia była zniszczona, ale wkrótce przystąpiono do remontu kościoła, który 18 III 1945r. został wyświęcony przez ks. Franciszka. I tak zaczęła się wieloletnia praca tego zasłużonego kapłana.

            Najważniejsze inwestycje  ks. Klingera:

1948-  zakup dwóch sztandarów żałobnych

1950-   zakup bożonarodzeniowej szopki

1953-  zakupiono krzyż do kruchty  różańca na procesję

1955- oświetlenie kościoła

1956- wykonanie ławki do kościoła

1956- dobudowa zakrystii od strony plebanii

1960/1961- postawienie nowej dzwonnicy oraz początek budowy plebanii

1975- wykonanie ogrodzenia kościoła.

            Z Sokołowa do Werbkowic został przywieziony obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Ksiądz Klinger zapragnął, aby cześć tego obrazu była kontynuowana w Werbkowicach i aby można było odprawić odpust parafialny ku czci MBNP. Bp Michał Klepacz udzielił pozwolenia i pierwsza uroczystość odpustowa odbyła się 1 VII 1956r.

 

 

            W 1975r. teren parafii uległ zmniejszeniu na skutek utworzenia nowej parafii w Hostynnem. W 1986r. z terenu parafii wydzielono Samodzielny Ośrodek Duszpasterski, a od roku 1990 samodzielną parafię w Terebiniu. W 1998r. utworzono z terenów parafii Werbkowice parafię Gozdów. Obecnie do parafii należą następujące miejscowości: Alojzów (część), Łysa Góra, Strzyżowiec, Terebiniec (część), Werbkowice, Wilków i Wilków Kolonia.

            W 1986r. ks. Franciszek Klinger został przeniesiony na emeryturę, jego następca został ks. Adam Marek, który kontynuował inicjatywy duszpasterskie i gospodarcze swojego poprzednika. 13 XI 1987r. wydano pozwolenie na budowę nowego kościoła. 10 IV 1988r. ówczesny kanclerz diecezji lubelskiej, ks. Franciszek Przytuła odprawił mszę św. na placu budowlanym. 23 IV 1989r. odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę nowego kościoła, poświęcenia dokonał bp Piotr Hemperek. 29 VI 1997r. ordynariusz diecezji zamojsko-lubaczowskiej,  bp Jan Śrutwa dokonał konsekracji nowej świątyni, która służy swoim wiernym do dzisiaj.

            W 2001r. w wyniku zmian personalnych nowym proboszczem parafii został ks. Tomasz Rogowski, który zainicjował wykonanie nowego ogrodzenia cmentarza parafialnego.

            Po siedmiu latach duszpasterskiej pracy ks. Rogowski przeszedł do parafii w Złojcu, natomiast do Werbkowic przybył ks. Marian Oszust, który w 2009r. dokończył budowę nowej plebanii. Krótki, ale intensywny był pobyt  ks. Oszusta, który już po dwóch latach opuścił parafię i udał się do pracy duszpasterskiej w Cześnikach.  Od 2010r. proboszczem jest ks. Adam Siedlecki.

            Od 1997r. parafianie mają swoją nową świątynię, ale nie zapomnieli o starym kościele, nazywanym  przez ks. Siedleckiego ”kościółkiem”. W tym celu założone zostało Stowarzyszenie Na Rzecz Remontu Drewnianego Kościoła Zabytkowego w Werbkowicach. Organizacja ściśle współpracuje z ks. proboszczem. W ostatnim czasie zorganizowano zbiórkę pieniędzy na rzecz remontu „kościółka”, który potrzebuje natychmiastowego remontu i renowacji.

            Lista proboszczów parafii w Werbkowicach:

1. ks. Józef Sikorski (1919-1923)

2. ks. Jan Stromke (1923-1924)

3. ks. Kazimierz Czekański (1924-1930)

4. ks. Andrzej Morusa (1930-1932)

5. ks. Franciszek Zenta (1932-1942)

6. ks. Wojciech Zwolak (1944-1946)

7. ks. Franciszek Klinger (1946-1986)

8. ks. Adam Marek (1986-2001)

9. ks. Tomasz Rogowski (2001-2008)

10.ks. Marian Oszust (2008-2010)

11. ks. Adam Siedlecki (2010-)

 

            Lista wikariuszy:

1. ks. Kazimierz Ostrzyżek (1952-1956)

2. ks. Henryk Józefko (1956-1957)

3. ks. Zdzisław Kaleński (30 VI-4VIII 1957 r.)

4. ks. Aleksander Baca (1957-1963)

5. ks. Jan Bednara (1961-1965)

6. ks. Kazimierz Florek (1963-1965)

7. ks. Józef Dobrowolski (1963-1967)

8. ks. Czesław Biziorek (1967-1969)

9. ks. Jan Świś (1967-1969)

10. ks. Marian Luniak (1969-1982)

11. ks. Bolesław Michalski (1982-1985)

12. ks. Aleksander Tabaka (1987-1989)

13. ks. Leszek Szuba (1988-1991)

14. ks. Leszek Żelazny (1991-1994)

15. ks. Stanisław Solilak (1994-1998)

16. ks. Krzysztof Górniak (1995-1996)

17. ks. Stanisław Ciupak (1996-1997)

18. ks. Stanisław Bełz (1997-2000)

19. ks. Daniel Pachla (2000-2007)

20. ks. Waldemar Górski (2000-2005)

21. ks. Tomasz Migas (2005-2008)

22. ks. Waldemar Pietrucha (2007-2009)

23. ks. Paweł Zubrzycki (2008-2009)

24. ks. Marek Krzyżan (2009-2011)

25. ks. Grzegorz Kowalski (2009 - 2010)

26. ks. Zbigniew Gaca (2010-2011)

27. ks. Mariusz  Dziadosz (2011-

28. ks. Stanisław Burda (2011-

29. ks. Jan Borysowski (2012 - 2013)

30. ks. Andrzej Łuszcz (2013 -

 

BIOGRAFIA KSIĘDZA FRANCISZKA KLINGERA

 

             Ks. Franciszek Klinger urodził się 9 XII 1911r. w Różańce, która wchodziła w skład parafii Kamiomka Stumiłowa. Rodzicami księdza byli Franciszek i Franciszka z domu Fuczek Klingerowie. W 1923r. po ukończeniu szkoły powszechnej młody Franciszek wstąpił do Państwowego Gimnazjum im. Korneliusza Ujejskiego w Kamionce Strumiłowej. W 1931r. po otrzymaniu świadectwa dojrzałości przyszły proboszcz parafii w Werbkowicach postanowił wstąpić do Lwowskiego Metropolitarnego Seminarium Duchownego. 20 VI 1937r. w archikatedrze lwowskiej abp Bolesław Twardowski wyświęcił 35 nowych kapłanów, w tym również ks. Franciszka Klingera.

            Po świeceniach ks. Franciszek został wikariuszem w parafii Otynia, praca młodego księdza była na tle aktywna, bo już po dwóch latach został skierowany na samodzielną parafię w Sokołowie. Kilka miesięcy po przyjściu do nowe parafii, wybuchła II wojna światowa. 17 IX 1939r wkroczyła Armia Czerwona i rozpoczęła się sowiecka okupacja. Ks. Klinger został wyrzucony z plebanii i zamieszkał w domu, którego właścicielami była rodzina Ciepłych. W czerwcu 1941r. do Sokołowa wkroczyli Niemcy, rozpoczęła się kolejna okupacja. Niemcy przy współpracy Ukraińców próbowali różnymi metodami niszczyć naród polski, m.in. zabroniono nauczania w języku polskim. Ksiądz Klinger, Maria Łomnicka oraz Anna Ciepła zorganizowali tajne nauczanie, które ze względu na bezpieczeństwo, odbywały się w rożnych miejscach.

            W 1943r. do Sokołowa dochodziły wiadomości o zbrodniach na Wołyniu, ale i na terenie parafii ks. Franciszka dochodziło do  napadów i morderstw na pojedyncze osoby, a szczególnie księży. 14 II 1944r. w Bieniawie (sąsiednia parafia ) został zamordowany ks. Władysław Żagiel. Ks. Klinger wraz z ówczesnym wikariuszem w Złotnikach ks. Ignacym Tokarczukiem, udał się do Bieniawy, aby pochować ks. Żagla. Nacjonaliści ukraińscy jeszcze tego samego dnia przybyli do domu ks. Franciszka, ale go nie zastali. Od tego czasu ten odważny kapłan musiał ukrywać się.

            W czerwcu 1944r. Armia Czerwona rozpoczęła wielką ofensywę na Białorusi i Ukrainie. Szybko zdobyli Kijów i Mińsk, po czym dotarli do przedwojennych granic Rzeczpospolitej. Ksiądz Klinger ze swoimi parafianami po wielu miesiącach tułaczki, wrócił do Sokołowa i od razu wziął się za odbudowę zniszczonego przez wojnę kościoła. Wszyscy cieszyli się, że niedługo wojna zakończy się i wszyscy znowu będą tworzyć parafię, ale...

            Rozpoczęta 4 lutego 1945r. w Jałcie konferencja Wielkiej Trójki, w której wzięli udział  Józef Stalin, Franklin D. Roosevelt i Winston Churchill, do dziś pozostaje symbolem zdrady zachodnich sojuszników wobec Polski i ich zgody na podporządkowanie Europy Wschodniej totalitarnemu imperium sowieckiemu. Postanowiono, że granice państwa polskiego powinny przebiegać wzdłuż linii Curzona z niewielkimi odchyleniami na korzyść Polski oraz że państwo polskie otrzyma także znaczne nabytki terytorialne na zachodzie i północy. Dla parafian z Sokołowa oznaczało to, że muszą opuścić swoje domy i swój kościół i udać się na tzw „zachód”.

            25 I 1945r. Ks. Franciszek odprawił ostatnią msze św. w Sokołowie i do swoich parafian wygłosił ostatnie kazanie. Po skończonym nabożeństwie spakował szaty liturgiczne i oczywiście obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy i wraz ze swoimi wiernymi udał się w nieznane, w lutym 1945r. dotarli do Zamościa, a stamtąd do Werbkowic i rozpoczął się nowy etap życia ks. Klingera, który przez 40 lat służył nowej parafii jako aktywny duszpasterz

            16 III 1994r. odszedł do Domu Ojca ten wielki człowiek i kapłan. 18 III 1994r. parafia Werbkowice żegnała swojego wieloletniego  proboszcza, śp. ks. kanonika. Pogrzeb zgromadził tysięczny tłum, który, swoim przybyciem wyraził żal i rozpacz, ale także nadzieję, że za swoje zasługi osiągnął największą nagrodę – Królestwo Niebieskie.

 

Opracowała: Pani Edyta Wolańczuk

Fotografie: Archiwum parafialne.